Whatthehack tali nederlands.txt
From What The Wiki?!
We hebben een geweldige tijd gehad, maar een slechte pers ... journalist benadrukt de enkel de verschillen en schudt feiten uit zijn mouwen.
In antwoord op "Veel te veel hitsige nerds op What the Hack", gepubliceerd op vrijdag 29 juli, 2005 op pagina 5 van het Algemeen Dagblad[1]: Ik schrijf deze reactie in antwoord op het artikel van Maurits Schilt getiteld "Veel te veel hitsige nerds op What the Hack". Ik ben geinterviewd tood Maurits Schilt op 28 juli op de What the Hack in Boxtel in Nederland. Ik ben geshockeerd en ontsteld door de inhoud en tendens van dit artikel. Schilt verzint feiten, slaat volledig de plank mis bij vertaalde quotes, haalt uitspraken uit hun context en richt zich enkel op de eeuwenoude strijd tussen de geslachten op een nogal sensationele wijze.
Alles bij elkaar is zijn artikel - in mijn opinie - een staaltje van bijster slechte journalistiek. Laten we eerst het interview in een context plaatsen - omdat Schilt dit heeft nagelaten. Het is de eerste officiele dag van de What de Hack. Het is een heldere, zonnige ochtend en we hebben zojuist ons "Onze Lieve Vrowen Tech Huis" - tent opgezet, ons Genderchangers-banier, verankerd met behulp van een naaimachine, een mokerhamer en wat oude computerhardware, wappert in de bries. Onze groep bestaat uit ongeveer vijf vrouwen, een man, en een kind van twee-en-een-half jaar oud. We waren allemaal samen aan het werk.
Maurits Schilt - een jonge mannelijke journalist, verschijnt op zoek naar vrouwelijke hackers, en hij vraagt wat een Genderchanger is. Sara en ik leggen hem dat laatste uit en laten een voorbeeld zien: een verloopstekker dat het 'geslacht' van een computerkabel verandert. "Het is een metafoor", leg ik uit. "We hebben ideeen over hoe vrouwen worden uitgesloten in de IT wereld, en we willen it veranderen.
We willen het 'geslacht' van technologie veranderen, zorgen dat meer vrouwen erin betrokken raken. Maurits Schilt en ik praten een tijd lang samen over verschillende onderwerpen, maar zijn aandacht gaat enkel uit naar 'sex' in het uiteindelijke artikel. Tijdens het gesprek legt hij keer op keer woorden in mijn mond, en ik moet telkens opnieuw uitleggen wat ik bedoel. Hij kiest er overduidelijk voor mij niet te willen begrijpen omdat er in het uiteindelijke artikel niets wezelijks staat over wat onze groep doet en hoe wij aan de What de Hack hebben deelgenomen.
Maurits Schilt was duidelijk op zoek naar 'Vrouwelijke Hackers', dus ik vroeg hem wat hij bedoelde met 'Hacker'. Het bleek dat hij eigenlijk op zoek was naar 'Vrouwelijke Crackers', geen 'Hackers'. Ik legde hem uit wat het verschil is tussen een Hacker en een Cracker. Ik probeerde heb uit te leggen dat wij (ik en mijn geestverwante vriendinnen - zoals hij omschreef) proberen een soort 'Sociaal Hacken' te bewerkstelligen in onze projecten en op de What the Hack - hoewel ik die term niet heb gebruikt. Wij zijn (ik quote mijzelf hier) bezig "een plaats voor onszelf te Hacken".
Door middel van wat knutselwerk - we hebben een mandala van oude hardware gemaakt - HACKEN WE EEN PLAATS VOOR ONSZELF - en hebben we tegelijk een hoop plezier. Door hardware voor iets anders te gebruiken dan waar het voor ontworpen en bedoeld is, 'Hacken we de Hardware' - letterlijk met schroevendraaiers en hamers. We proberen om de 'perceptie van de computer zelf' te hacken. Ik denk dat we daarmee tot op zekere hoogte geslaagd zij.
De reacties en commentaren varieerden enorm en we hebben heel wat gesprekken gevoerd met andere bezoekers die de mandala opmerkten in het natte gras. "Hee - die netwerkkaart heeft een levenslange garantie!" merk een man op in verbijstering. "Oh, mooi! Het is prachtig, erg goed in balans" zei een ander. Bij Maurits Schilt komt het idee niet over.
Ofwel hij kiest ervoor, ofwel hij is niet geinteresseerd.
Ik heb hem verteld dat we computer hardware-cursussen aan vrouwen geven, dat we een jaarlijk evenement, the Eclectic Tech Carnival, organiseren waar vrouwen bijelkaar komen om van elkaar te leren. Niets van dat alles verscheen in zijn artikel.
Goed - dus hij koos ervoor om ons niet te willen begrijpen. Maar zelfs de feiten en uitspraken heeft hij niet juist weergegeven. Maurits Schilt heeft mij nergens om mijn leeftijd gevraagd, maar hij schrijft dat ik 33 ben (wat niet zo is). Hij heeft dat gewoon verzonnen. Ik heb nergens gezegd dat ik 'ervan droom om meer vrouwen achter het computerscherm te krijgen, en voor het echte werk - niet om te spelen'. Dat heb ik niet gezegd. Wij richten ons niet erop 'vrouwen achter computerschermen te krijgen', we richten ons erop dat vrouwen het aandurven computers uit elkaar te halen met de schroevendraaier en ze weer in elkaar te zetten.
Ik heb ook niets gezegd over 'het te moeten accepteren dat de meeste computersystemen zijn ontworpen door mannen'. Naar wat ik heb gehoord heeft hij de andere vrouwen in het artikel ook verkeerd geciteerd.
Hij neemt mijn uitspraken ook uit hun context als hij schrijft dat ik zeg: "Ik voel me niet op mijn gemak[op de What the Hack]". Hij vroeg me of ik op mijn gemak zou zijn als ik alleen op de What the Hack en ik antwoordde hem: "Nee, ik zou niet zo op mijn gemak zijn" en alle aanwezige vrouwen knikten bevestigend. In dezelfde adem zei ik vervolgens in dat geval niet bang te zijn of zoiets, maar ik ben gewoon meer op mijn gemak tussen andere vrouwen op zo'n groot evenement. Het is gewoon leuker als je met vriend(inn)en bent. Ik denk dat iedereen - vrouw of man - het daarmee eens zal zijn.
Toen vroeg hij of ik dacht dat er meer vrouwen in de IT waren dan vroeger (een nogal rekbaar begrip). Ik antwoordde dat ikzelf niet in de IT werkte, maar dat hij mijn vriendin Sisi (die webdesigner is) om haar mening zou kunnen vragen. Hij zei toen, en ik citeer heb letterlijk: "Webdesigner? Dat is geen IT werk." Hij heeft blijkhaar een tamelijk rigide idee over wat wel en niet IT-gerelateerd werk is.
Hij ging door ... "Waarom zijn er minder vrouwen in de IT?" And we antwoordden allemaal: "We hebben geen uitvoerig wetenschappelijk onderzoek verricht naar waarom er niet zoveel vrouwen in de IT werken, maar het lijkt ons dat er sociale barrieres zijn. Het is niet zo eenvoudig." Ik zei: "Vrouwen worden vaak op een sexistische en paternalistische manier behandeld, speciaal in mailinglijsten en vrouwen gebruiken vaak een mannelijke naam op zulke lijsten om ongewenst gedrag te voorkomen."
Hij drong aan op een voorbeeld, wat ik niet graag deed, maar uiteindelijk gaf ik hem een. Ik dacht dat het hem duidelijk zou maken dat mannen zich soms beslist onacceptabel gedragen op mailinglijsten. Dit voorbeeld is door hem afschuwelijk slecht vertaald - en heeft bovendien niets met de What the Hack te maken. Door dit voorbeeld in het artikel af te drukken - en speciaal in die vertaling - heeft niets opgeleverd, behalve dat het wellicht een aantal zich wel goed gedragende mannen - die ons werk zeker zouden onderschrijven - kwaad heeft gemaakt.
Hier is het genoemde voorbeeld geciteerd. Het is een erg laag-bij-de-gronds citaat, maar onthoudt dat, hoe gemeen en laag het ook klinkt - het is waar gebeurd, en iemand (een vrouw) heeft het werkelijk om de oren gekregen op een door mannen gedomineerde lijst. Probeer je voor te stellen hoe zij zich moet hebben gevoeld.
Een vrouw stuurt een email naar de 'vanlug' lijst waarin ze vraagt om mond-op-mondreclame te maken voor een Linux evenement dat ze had georganiseerd in Maple Ridge (een voorstad van Vancouver, BC, Canada) - in het Engels "Spread the word". De eerste reactie kwam ongeveer na 30 seconden en bestond alleen uit het woord "Spread?" (noot vertaler: in het Engels kan dit een tamelijk dubbelzinnige sexistische connotatie hebben)
Je kunt een lange discussie hebben over wat er wel of niet met dit ene woordje 'Spread' kan zijn bedoeld, maar dit verhaal is eigenlijk al veel te lang. Waar het om gaat is dat dit soor dingen gebeuren, soms alleen door gebrek aan onoplettendheid, maar soms ook met pure opzet. Het maakt dat MENSEN zich onwelkom voelen, sommige meer dan anderen, zodat deze zich soms willen afzonderen om onder degenen te zijn waar ze dit gedrag niet om hun oren krijgen.
Dit probeerde ik duidelijk te maken aan Maurits Schilt.
Zijn artikel richt zich verder op sex en het sexualiseren van onze ervaringen op What the Hack. De foto bij het artikel benadrukt de toon van 'vrouwen als objecten' verder. Waarom geen foto van die vrouw die de LinkSys harware hacking workshop gaf? Daar had je een vrouw die mannen liet zien hoe ze hardware moeten hacken. Of een foto van de vrouw die een presentatie gaf over informatie-versleuteling?
Ik heb een geweldige tijd gehad op de What the Hack, maar dit artikel heeft me erg boos gemaakt. De journalist heeft het punt waar het om ging volkomen gemist. In mijn opinie is hij een deel van het probleem, niet van een mogelijk oplossing.
Hij benadrukt enkel de stereotypes van de 'sociaal gehandicapte Nerd' en de 'strijd tussen de geslachten'. Dat is niet waar het bij de What the Hack om ging, en het is niet waar het hij de Genderchangers, Systerserver, of de /etc om gaat.
What the Hack gaat over VRIJHEID, en daar gaat het ons ook om. Ik hoop dat dit verhaal de indruk een beetje kan rechtzetten voor diegenen die dit slecht geinformeerde artikel van Maurits Schilt hebben gelezen.
Tussen twee haakjes - ik ben een Canadese vrouw van 37, een vrije-software enthousiasteling. In mijn vrije tijd ben ik vrijwilliger voor drie projecten die zich richten op de concepten DIY of DYO (Do-It-Ourselves) met gebruikmaking van vrije software. Onze projecten zijn:the Gender Acedemy [2], de /Eclectic Tech Carnival[3] en de systerserver [4].
